Inleiding
Een redacteur van MacFreak vragen om een Android Honeycomb tablet te testen, is natuurlijk net zo iets als een slager vragen een oordeel uit te spreken over het vegetarische vleessurrogaat in de supermarkt. Maar toch, toen het aanbood binnenkwam op de redactie van MacFreak was de verleiding om eens uitgebreid kennis te maken me 'de andere kant' dermate groot, dat we uiteraard volmondig 'ja' zeiden.

En zo gebeurde het dat, dankzij de welwillende samenwerking met CoolBlue uit Rotterdam, op een goede ochtend de postbode aanbelde met een pakketje.

En dit troffen we aan:

Een Asus Eee Pad Transformer compleet met Android Honeycomb.

Vervolgens begon de zoektocht. Nadat we ons bij het startscherm keurig hadden aangemeld met ons Google account, probeerde we ons vertrouwd te maken met de ins- en outs van ons nieuwe speeltje. Aanvankelijk als een kat in een vreemd pakhuis (de onbedwingbare neiging van de rechter duim om naar een home-button te zoeken, als je uit een programma wilde, was maar iets dat we moeilijk konden afleren) raakte we gaandeweg bekend met ons nieuwe doolhof.

En leerden we de hebbelijkheden kennen en probeerden we ons niet te veel te ergeren aan de (vele) onhebbelijkheden waarmee je als doorgewinterd iOS gebruiker geconfronteerd wordt bij het OS van onze Google vrienden. Om heel eerlijk te zijn: het voelde een beetje als vroeger, toen ik noodgedwongen wel eens met een Windows computer moest werken, omdat mijn trouwe Macje bij een opdrachtgever niet het netwerk op kon.

Verwacht dus niet een objectieve review van ons hier, maar lees hoe het uw redacteur vergaat bij zijn verkenningstocht op een Asus Eee Pad.

De hardware
Dat we een Asus tot onze beschikking kregen, was puur toeval. We hadden oorspronkelijk een demo model van een Acer Iconia gekregen, maar daar bleek een defect te zitten in de oplader, waardoor deze zeer voortvarend door CoolBlue werd omgeruild voor deze Asus.

We zullen ons dan ook niet al te veel concentreren op de hardware, het gaat ons primair bij deze test om de gebruikservaring die het werken met Honeycomb tablet oplevert.

Toch even een paar details over de hardware:
Zoals de meeste Honeycomb tablets heeft ook de Asus een beeldverhouding van 16:9.
Argument daarbij is dat dit formaat beter is om films te bekijken. Op zich klopt dat. Maar daarmee zeg je dus ook dat dit de primaire functie van een tablet zou zijn, maar zoals iedere doorgewinterde iPad gebruiker weet, wordt de iPad primair voor andere taken gebruikt.

In een recent onderzoek van het Engelse 'Seven' onder Britse iPad gebruikers, komt 'film kijken' zelfs niet voor. 'TV kijken' scoort daar een magere 11% ten opzichte van de 75% die het surfen op het Web scoort. (bron)

Het complete Britse lijstje ziet er als volgt uit:
Accessing the web – 75%
Emailing - 63%
Mainly for entertainment - 53%
Playing games – 48%
Social networking – 41%
Researching products and services – 29%
Reading books – 25%
Listening to music – 21%
Shopping – 19%
Reading magazines – 13%
For work – 13%
Watching TV – 11%

Een lijst die redelijk consistent is met andere vergelijkbare onderzoeken die op het web circuleren. En dus rijst de vraag of het inderdaad zo handig is om in te zetten op het 16:9 formaat in plaats van de 4:3 die Apple hanteert. Het maakt de Asus een stuk breder (271 mm t.o.v. 241 mm voor de iPad). Voorts is de Asus en stuk dikker dan de iPad2 (13mm t.o.v. 8,8 mm) en een stuk zwaarder (688 gram t.o.v. 601 gram). Hij is daarmee net zo dik en zwaar als de iPad 1.

Van links naar rechts: iPad 1, Asus Eee Pad en iPad 2


Behalve een eigen formaat dockconnector (aan de 'lange zijde') heeft de Asus als extra t.o.v. de iPad een slot voor een MicroSD kaart en een HDMI uitgang. De aan-uit knop zit vlak naast de volumeknoppen en dat leidt bij mij nog steeds tot het per ongeluk uit zetten van de Asus wanneer ik op de tast het volume probeer te veranderen.

Het eerste gebruik
Genoeg over de hardware, het ding gaat aan.

Allereerst moeten we contact maken met internet, daarvoor moet de Eee Pad aangemeld worden bij ons Wi-Fi netwerk. En daarbij komt aan het licht dat iedere fabrikant kennelijk zijn eigen versie van Honeycomb heeft draaien, want waar bij de Acer Iconia bij de initialisatieprocedure geen mogelijkheid was om een netwerk met verborgen SSID in te voeren (je kunt je alleen aanmelden bij netwerken die verschijnen in het lijstje van 'gevonden netwerken') kan dat bij de Asus gelukkig wel. We waren dan ook in no time 'up and running', tenminste bij het eigen netwerk.

Om een onverklaarbare reden weigerde de Asus in te loggen op een ander (ook Airport) netwerk. Terwijl er geen zichtbare verschillen waren in de setup. Beide waren Airport netwerken (de een van een Express de ander van een TimeCapsule), beide waren 802.11n beveiligd met WPA2 en een kanaal dat in de 'Europese range' ligt. Toch bleef de Asus volhouden dat het TimeCapsule netwerk niet bestond, tot zich zeer recent een systeemupdate aandiende waarna de Asus dat netwerk opeens wel herkende.

Maar goed. Met een actieve netwerkverbinding, kunnen wij ons aanmelden bij ons Google account (of een nieuw Google account aanmaken, mocht je er nog geen hebben) en eindelijk aan de slag. De eerste 'klik- en veegavonturen' bestonden voornamelijk uit het toenemend besef dat alles net iets anders werkt dan we gewend waren. Dus de eerste paar dagen was de opdracht om met een blanco blik net te doen alsof we nog nooit een tablet in ons handen hadden gehad en wegwijs te worden in Honeycomb.