Tikkie, suikertaks en het Paard van Troje van Nederland
Kijk, in Spanje hebben ze Bizum. Supersimpel, werkt overal. Zweden? Swish. België? Bancontact. Noorwegen? Vipps. Polen? Blik. Iedereen betaalt, klaar.
Nederland? Nederland komt tien jaar later aanzetten met Tikkie alsof we het wiel hebben uitgevonden. Applaus. QR-code, check, wereldprimeur.
Bankpassen? Spanje, Polen, België: normaal. Nederland? Doe je iets anders dan pinnen met je "superveilige bankkaart", en je bent verdacht. Mastercard? Slecht. Visa? Duivel.
Suikertaks? België, Frankrijk, Finland: al jaren. Nederland? Paniek. Apocalyps. Panels. Rapporten. Misschien lost Tikkie het op. En dit is niet eens een EU-verplichting. Nee hoor, wij maken drama om een EU-regelloos onderwerp.
EU-klimaatdoelen? -55 % CO₂ tegen 2030, klimaatneutraal 2050. Estland, Zweden, Letland? Koplopers. Nederland? Gemiddeld. Rapporten, commissies, Tikkie-polls. Energiebelasting? Duitsland heft CO₂-prijs, Zweden heft. Nederland? Overleg. Panel. Debat. Stempel erbij. De heilige stempel.
Europa doet. Nederland observeert, organiseert panels, schrijft handleidingen, introduceert Tikkie.
Maar hier wringt het echt: de lasten. Te hoog. De verzorgingsstaat fantastisch, verleidelijk, maar houdbaar alleen met voldoende kinderen. En? Te weinig. Babyboomers op rust, enorme demografische bubbel, enorme financiële last.
Ambtenaren? Nederland, Polen, Litouwen: opvallend veel. Frankrijk: minder. Duitsland, het land van de "stempel": nog minder. En Brussel? Die kijkt toe, stempel in de hand. Oh, heilige stempel.
En dan de politieke droom: we klagen al jaren over Rutte. Vier kabinetten heeft hij geleid: Rutte I viel, Rutte II hield stand, Rutte III crashtte door toeslagen, Rutte IV viel over asiel. Maar pas na het derde kabinet denken we überhaupt: misschien moeten we iets anders. We dromen van ambitie, strategie, daadkracht… maar zodra offers moeten vallen, blijkt Nederland opeens nog kleiner dan het al was. Moord, brand, verraad "het ware Nederland verdwijnt". Niet meer. En wat gebeurt er? Het gepolder doet zijn werk. Het land loopt vol met idioterie, natuurlijk onder het vanzelfsprekende geklaag.
En dan Wilders. De PVV, ooit het "alternatief voor Nederland", het schrikbeeld van de gevestigde orde, staat nu op het toneel van theatrale woede. Elk kabinet wankelt, de media aarzelt, en Wilders? Altijd klaar om het volk te waarschuwen, te veroordelen, te mobiliseren: maar het volk is moe. Het circus is compleet: het paard van Troje van de Telegraaf‑koppen staat al klaar, maar binnenin zit de NRC‑analyse, scherp, bloederig, ongemakkelijk.
De overheid verslaafd aan uitgeven. Kritisch denken, ooit nationaal wapenfeit, nu tekenen van collectieve Alzheimer. Panels, rapporten, stempels. Overleg, debat, Tikkie.
We lachen om Tikkie, schrikken van suiker, debatteren over Brussel, kabinetten, klimaat, Wilders, maar ondertussen groeit de rekening. En dan pas, na een paar seconden, dringt het door. Het mes zit er al.
Want kijk, het is geen plotfout. Dit is de Nederlandse polder. Het is de verzorgingsstaat die ons verlokt, de demografie die ons inhaalt, de politiek die ons betovert en bedriegt. We willen verandering, maar als het moment van waarheid komt, blijkt de droom nog kleiner dan het al was.
Het is komisch, tragisch, absurd, en herkenbaar. Tikkie, suikertaks, PVV, Rutte, panels, stempels: alles draait, alles valt, en het land… het draait mee. Soms lach je, soms voel je het bloed. En dat, beste MacFreaks, is het Paard van Troje van Nederland: een schijnbaar sensationeel, maar inwendig feilloos scherp stukje werkelijkheid.
*Auw*
En nu, tijd voor Lunch ...
Gast
