Er is ook nog een Roger -geen muzikant- die eens een meissie van me heeft afgepikt, maar daar was ik niet lang rouwig om.

Bijna. Hij stapte er in 1983 al uit.

Volgens de bandleden zelf:

According to Gilmour and Mason, Waters officially announced his leaving in a letter to the Floyd’s record companies, Columbia in America, Emi in the U.K., in December 1985.

Aangezien hij in 1984 al solo op tournee was, waar hij later nog over vertelde dat hij toen voor een paar duizend man optrad, terwijl Pink Floyd voor tienduizenden mensen optrad, denk ik toch dat 1983 dichter bij de waarheid ligt.

Wellicht dat er in 1985 officieel iets op papier is gezet.

Tijdens de opnamen van 'The Pros' is de samenwerking al beëindigd (in 1983 dus).

Waters ondervond dat hij bij lange na niet zo bekend was als zijn voormalige band. Hij trad op in halfvolle zalen en het album zelf werd een matig succes. Hoewel het solowerk van Waters conceptueel goed in elkaar stak, miste het de verzachtende inbreng van Gilmour, vooral vocaal. De laatste weigerde destijds om, na The Final Cut, weer als sessiemuzikant mee te werken bij de uitvoering van The Pros and Cons. Het betekende het definitieve einde van de samenwerking tussen Waters en de rest van de band, en het begin van een langdurige controverse.

Je hoeft niet uit een band vertrokken te zijn om solo op te treden, hè?

Wellicht dat er in 1985 officieel iets op papier is gezet.

Precies. Zullen we het daar dan maar even op houden dan?

Lijkt me een goed idee.

Het is ook ietwat een blur, omdat Pink Floyd twee jaar niet optrad en dat het einde van Pink Floyd leek. Toen de overgebleven leden weer door wilden, was er nog een flink dispuut over de naam Pink Floyd, waarvan Waters niet wilde dat die gebruikt werd.

Waters kan wel meer willen. Pink Floyd is veel meer dan alleen Roger Waters!

Ja, Roger Waters was belangrijk voor Pink Floyd. Luister eens naar de laatste twee Pink Floyd albums met Roger Waters (The Wall, The Final Cut) en zijn eerste soloalbum (The Pros and Cons of Hitch Hiking). Qua stijl is dat The Wall 1, The Wall 2 en The Wall 3.

Maar Pink Floyd heeft ook David Gilmour. Na Waters de zanger, maar sinds het begin de beste gitarist van de band, en componist. En na The Wall en The Final Cut was het tijd voor een nieuw geluid voor Pink Floyd. En dat is zeer goed gelukt!

Ja, is dat zeer goed gelukt?

Alles na The Wall is wat mij betreft toch van een stuk minder niveau dan alles tot daar aan toe. Met als dramatisch dieptepunt hun laatste studio-album The Endless River. Mijn God, daar is toch niet doorheen te komen?!

Voor menigeen is daar echt geen laatste album voor nodig. Als ik Pink Floyd hoor, zie ik in gedachten van die knullen voor me in een geruite overhemd en met een ambachtsschoolkapsel, die hun laatste cent in een kapitale stereo-installatie hebben gestoken en dan moet je precies daar in de perfecte driehoek op de bank er tegenover gaan zetten en dan zetten ze die crazy diamond op. Of ander gitaargepiel.
Alsof je een gamelanuitvoering moet uitzitten.
Ter wijl de leukste nummers (Arnold Layne!) uit de tijd met Syd Barret stammen.

Alles na The Wall is wat mij betreft toch van een stuk minder niveau dan alles tot daar aan toe.

Dus ze zijn de U2 van de jaren ’70? U2 vóór Achtung Baby is best goed tot heel goed, dat album zelf piekt boven alles uit dat ervoor of erna kwam, en U2 ná Zooropa is mwa, leuk, maar het mag van mij net zo goed uit.

Zoiets ja.

...Als ik Pink Floyd hoor, zie ik in gedachten van die knullen voor me in een geruite overhemd en met een ambachtsschoolkapsel, die hun laatste cent in een kapitale stereo-installatie hebben gestoken...

Ieder zijn ding.

Het hele vroege Pink Floyd vind ik helemaal geweldig, maar ook de latere concept-albums mogen hier uit der speakers knallen (tot aan The Wall dus).

Wat heb ik het laatst gekeken:

The Wall, Dark Side of the Moon en Wish You Were Here zijn albums die ik vroeger grijsgedraaid heb.

Nu moet ik wel bekennen dat ik na Division Bell (1994) de nieuwe releases van Pinbk Floyd niet meer in de gaten heb gehouden. Wel heb ik recentere (opgenomen) optredens van Pink Floyd en David Gilmour gezien, en dat is, met het oude repertoire, goed.

...Nu moet ik wel bekennen dat ik na Division Bell (1994) de nieuwe releases van Pink Floyd niet meer in de gaten heb gehouden....

Dat is niet zo lastig. Dat was er één (The Endless River). En die kan je rustig overslaan.

Dat heeft ook niet zo heel veel meer met het echte Pink Floyd te maken. Dat is voornamelijk een klusje van David Gilmour en Nick Mason geweest, en bestaat voor een groot deel uit left-overs van The Division Bell. En er was een reden waarom die sessies niet voor de plaat waren geselecteerd.

Ontdekt via de PRS gitaar: The Warning.



Er is nog een leuk filmpje te vinden hoe deze drie zussen (!) 15 jaar geleden begonnen achter de piano.

Aangename herrie
en daar bed(oel) ik niet die meisjes mee al zijn die zeker aangenaam om naar te kijken

Ja het is stevige kost!   

Onderstaande video was hun YT doorbraak in 2014 (8, 11 en 13 jaar oud).





En ik heb ze gewoon gemist: vorig jaar stonden ze op Pinkpop.

Yep, zojuist deze K3 zusjes ook ontdekt. Lekker zeg!

Little House on the Prairie (Netflix)

Twee oude rockers die het nog steeds kunnen.

Steve Stevens op (zijn eigen?) Godin gitaar alleen uiteraard in een 'witte' uitvoering.

Ik ontdekte gister dat Dark Winds op Netflix staat. De eerste twee seizoenen heb ik een paar jaar geleden al gezien, en ik wist dat er een nieuw seizoen is, maar niet dat dat blijkbaar het víérde al is. Nu vond ik het tweede niet zo heel geweldig, maar zeker goed genoeg om het derde een kans te geven