Inzake dat artikel van Cambridge ... En de oorspronkelijke thread, over Tahoe ... Tahoe beschikt over striktere USB-handshaking en validatie onder Tahoe, en dat oudere drivers en bepaalde chipsets daar niet goed mee omgaan, is technisch gewoon een feit. Apple is bezig de USB-stack stapsgewijs strenger te maken (denk aan device-authenticatie, validatie van descriptors, strakker timinggedrag), en dat is precies het soort verandering waar oudere of marginaal geïmplementeerde apparaten over struikelen. Dat verklaart ook waarom de storing onder Sequoia niet optrad en onder Tahoe wel: het apparaat is niet veranderd, de host wel.
Dat de USB-standaard inmiddels meer bandbreedte, hogere bitdieptes en samplerates, meerdere gelijktijdige streams en betere stabiliteit biedt dan een decennium geleden, is feitelijk ook niet controversieel. Overigens is dat geen waardeoordeel over oude apparatuur: het is gewoon de stand van de techniek. Een DAC uit 2012 kan prachtig klinken én tegelijk niet meer soepel samenwerken met een Mac uit 2026.
Als we terugkijken naar het originele bericht: "[ ... ] Tijdens het afspelen doet zich af en toe een storing voor. Links begint te vervormen, de vervorming wordt steeds heviger, verschuift naar het midden, verschuift naar rechts en begint dan te weer af te zwakken en verdwijnt. [ ... ]"
Het beschreven symptoom past goed bij periodieke USB-isochronous transferfouten of bij een convertor die onder de nieuwe validatie net buiten spec opereert.
Ik denk dat we in audio-discussies soms te makkelijk emotie voor feit aanzien, en gehechtheid aan vertrouwde apparatuur voor kennis. We zijn allemaal mensen, en niemand (goed meesten van ons) vervangt niet graag iets wat jaren goed werkte: maar het helpt niet bij het oplossen van het oorspronkelijke probleem. De vraag van TS was praktisch: werkt USB-uit naar USB-in storingvrij onder Tahoe 26.5? Dat verdient een praktisch antwoord, niet een loyaliteitstest, toch?
Een moderne DAC met directe USB-ingang omzeilt de hele USB-naar-optisch-tussenstap, wat in dit geval waarschijnlijk gewoon de meest robuuste oplossing is.
USB is decennialang een aanvalsoppervlak geweest (denk aan BadUSB, malicious HID-injectie, descriptor-overflows in kernel drivers, rogue DFU-modes), en op Apple Silicon met een unified memory architecture is een kwetsbaarheid in een kernel-side USB-driver potentieel ernstiger dan vroeger. Apple's antwoord daarop is een combinatie van maatregelen: verplichte gebruikerstoestemming voor nieuwe USB-accessoires (sinds Ventura op laptops, breder uitgerold daarna), strakkere validatie van USB-descriptors (een apparaat dat een net-niet-conforme configuration descriptor opstuurt wordt nu geweigerd in plaats van met de mantel der liefde bedekt), striktere afdwinging van isochronous timing budgets, en het verplaatsen van steeds meer driverlogica naar DriverKit/userspace, weg van kernel extensions.
Veel USB-naar-optisch convertors (maar ook tegenwoordige budget-DAC's) uit het pre-2018 tijdperk gebruiken generieke UAC1-chipsets (CMedia, Tenor, vroege XMOS) waarvan de firmware op punten net buiten de USB Audio Class spec opereert. Door (vaak) net een fractie te laat te antwoorden, of een string descriptor te gebruiken met een onverwachte lengte, een isochronous packet dat één frame mist tijdens een interrupt-storm te versturen. Onder Sequoia werd dat soort kleine zonden meestal stilletjes opgevangen door de host; onder Tahoe leidt het tot een endpoint-reset of een retransmit-cyclus, en dát hoor je als de wandelende vervorming die de TS beschrijft. Hogere samplerates verergeren het, omdat het timing budget per isochronous frame bij 96 of 192 kHz krapper is dan bij 44.1 of 48 kHz, vandaar de eerdere tip om terug te schakelen. Bij Thunderbolt-docks of USB-hubs komt er nog een tussenliggende controller bij die zijn eigen interpretatie van de spec heeft, en dan stapelen de marges op elkaar.
Is Tahoe dan "vijandig" tegen oude hardware? Niet echt, het is eerder dat Tahoe stopt "coulant te zijn" tegen de hardware die zich niet aan de regels houdt. Apparaten die volledig binnen spec werken (en dat zijn de meeste serieuze moderne DAC's met asynchrone UAC2-implementatie van XMOS, Thesycon-drivers of Apple's eigen ondersteuning) hebben nergens last van. Apparaten die historisch werkten ondanks "losjes om te gaan met standaarden" worden nu zichtbaar. Dat is op de lange termijn gezond. Overigens is het dezelfde beweging die Windows met de overstap naar het ingebouwde UAC2-stuurprogramma in Windows 10 21H2 heeft gemaakt, en nu dus ook onder Tahoe ... maar op de korte termijn voelt het oneerlijk voor wie net dat ene apparaat heeft dat aan de verkeerde kant van de lijn valt. Ik denk dat het hier niet om "klinkt beter of slechter" gaat, maar om "praat het apparaat nog netjes met een moderne host of niet." En dat is een kwestie die met geen enkele EQ of driver-tweak op te lossen valt, alleen met een apparaat dat de huidige spec wel netjes volgt.
Immers, het probleem zit niet op driver niveau, maar op chip-niveau van de devices.
Tot slot, omdat het in deze draad ook even langskwam: artikelen zoals het Cambridge Audio-stuk over USB Audio Class 1 versus Class 2 ... Dat soort copy heeft ongeveer dezelfde waarheidsgehalte als wanneer Microsoft zich publiekelijk afvraagt of de MacBook Neo "die Windows-instapnotebook-killer is", technisch kun je elke afzonderlijke zin verdedigen, maar het totaalbeeld is gestuurd. Geen leugens, wel een zorgvuldig geselecteerde waarheid in marketingverpakking. Een paar feiten om dat soort discussies kort te houden: UAC1 en UAC2 zijn bandbreedteklassen, geen kwaliteitsklassen. Een 16-bit/44.1 kHz CD-rip klinkt over UAC1 identiek aan diezelfde rip over UAC2, want het zijn exact dezelfde bits die aankomen. UAC2 staat hogere samplerates toe (tot 24-bit/384 kHz en hoger), maar dat is een bandbreedte-feit, geen hoorbaarheidsfeit. Gecontroleerd dubbelblind onderzoek (Meyer & Moran 2007, en de replicaties daarna) laat consequent zien dat de meeste luisteraars onder de meeste omstandigheden 16/44.1 niet van 24/192 kunnen onderscheiden op hetzelfde mastering. Asynchrone USB is een implementatiekeuze die los staat van de class, je kunt asynchrone UAC1-apparaten hebben en adaptieve UAC2-apparaten. De Cambridge-tekst koppelt die twee suggestief alsof het een pakket is. "Bit-perfect" en "distortion-free" zijn eigenschappen van de driver- en exclusive-mode-afhandeling (WASAPI Exclusive, ASIO, Core Audio direct), niet van de class. En de hele canon aan iconische opnames (Dark Side of the Moon, Kind of Blue, Pet Sounds, Rumours) is opgenomen op tape, gemixt analoog, en gemasterd naar 16/44.1 (de oude SPARS-codering AAD voor wie dat nog kent), en wint nog steeds van vrijwel alles wat erna kwam. Dat zegt iets over waar de muzikale waarde feitelijk zit: in de uitvoering, de opname, de ruimte en de mastering: niet in of het laatste stukje van de keten nou Class 1 of Class 2 USB is. Daarmee is niets ten nadele gezegd van goede DAC's; een fatsoenlijke externe DAC is een zinvolle upgrade ten opzichte van een ingebouwde laptop-uitgang. Maar de reden is dat een laptop een ingebouwde DAC heeft die op het allerlaatste plekje van het budget is gezet, niet dat het getal achter "Class" omhoog moet.
Maar, als er een oudere UAC1 klasse chip is, die zich keurig aan de specificatie hield bij introductie, zonder "sloppy protocol implementatie", dan werkt deze 100% zeker ook onder Tahoe.
Dus nu de vraag, ligt dat dan aan Tahoe
?
Gast
