Daar zitten we weer. Met z’n allen in de jaarlijkse polonaise van verplichte gezelligheid. Hebben we het hele jaar elkaars hersens ingeslagen op het internet, staan we nu braaf met een glas lauwe prosecco een veel te dure kalkoen te fileren, welke in de supermarkt al meer persoonlijkheid had dan je zwager aan tafel.
Het is die magische tijd van het jaar waarin we doen alsof we elkaar intens waarderen, terwijl we stiekem alleen maar hopen dat de pakketbezorger je bestelling dit keer niet weer bij de buren dumpt. We vieren "vrede" met vuurwerk dat klinkt als een oorlogsgebied en wensen elkaar een voorspoedig nieuwjaar, terwijl we allemaal weten dat we in januari uitgeblust bij onszelf op de bank zitten omdat de sportschool toch net iets te ver weg bleek.
Wat zijn we toch heerlijk hypocriet. Van Amsterdam tot Tongeren: we vreten ons vol in een wanhopige poging om een leegte te dempen die zich niet laat wegkauwen.
Maar goed. Even ademhalen. Kijk naar dat lichtje in de boom. Is het gewoon een goedkoop lampje, of toch een subtiele herinnering aan hoe collectief eenzaam we soms zijn? We rennen, vliegen, haasten ons door het leven, terwijl de finishlijn steeds opschuift. Misschien is dit wel het moment ... Terwijl de wereld buiten verbrandt of wegregent, om even te stoppen met altijd gelijk willen hebben.
Want eerlijk: is vrede niet gewoon het besef dat de ander net zo hard aan het aanmodderen is als jij? Of je nu alles tot op de cent uitrekent of het leven wegspoelt met een zwaar glas speciaalbier, we spelen allemaal mee in een toneelstuk waarvan de regisseur allang vertrokken is. En juist die verwarring, dat gestuntel, dat delen we. Dat is misschien wel het enige wat ons echt bindt.
En toch ... toch wil ik, als
criticus van het forum, "
vadertje ratio" of voor sommigen:
de eeuwige zwartkijker, je iets wensen. Geen wereldvrede, dat is veel te ambitieus voor een forum post. Ik wens je een klein momentje. Zo eentje waarin de hond even zwijgt, de kinderen niks vragen en de wijn precies goed is.
Laten we het komende jaar iets minder schreeuwen en iets vaker fluisteren. Wees mild voor de ander, maar vooral voor dat onhandige type dat je elke ochtend in de spiegel ziet. Het leven is al ingewikkeld genoeg: laten we er in elk geval om lachen. Ik wens je een jaar vol onhandige tederheid. Een jaar waarin je vaker "ja" zegt tegen een goed glas en iets vaker "nee" tegen de waan van de dag.
Het komt wel goed, lieve Forummensen. Echt. Maak er iets moois van. Voor je het weet is het weer januari en moeten we weer normaal doen. En normaal doen ... dat is ook maar een schrijnend gebrek aan fantasie.
Een vrolijke kerst allemaal, en ...
voor wie het allemaal niet viert: dank dat jullie de boel draaiende houden terwijl de rest van ons zich collectief laat vergassen door de dampen van een goedkoop gourmetstel, in een wanhopige poging de zinloosheid van het bestaan weg te kauwen. Hulde!
Vriendelijke Kerst Groet,
Doctor
Hele fijne en gezellige kerstdagen!
Gast
