Het Amerikaanse hooggerechtshof heeft uitspraak gedaan in de zaak Chatrie versus United States, waarin het draaide over de vraag hoeveel locatie-data de politie op mag vragen. Daarbij maakte de politie vaak gebruik van zogenaamde ‘geofence warrants’, effectief een soort sleepnet.

Het gebruik van die methode, in eerste instantie bedoelt om één enkele crimineel te vangen, zorgde ervoor dat ook veel andere mensen erbij betrokken raakten.



Het hooggerechtshof heeft nu bepaald dat dit onder de bescherming van het vierde amendement van de Amerikaanse grondwet valt, wat onder andere onredelijke huiszoekingen en inbeslagnames verbiedt .

Deze uitspraak betekent dat dit soort aanvragen niet meer willekeurig mogelijk zijn, alleen in zeer specifieke omstandigheden, bijvoorbeeld als er op basis van ander bewijs verdachten zijn geïdentificeerd.

Dit wil niet zeggen dat locatiegegevens van gebruikers voor wetshandhavings-instanties verboden terrein zijn. Een dagvaarding aan Apple of Google waarin de identiteit wordt vermeld van een persoon van wie op basis van bewijs uit andere bronnen redelijkerwijs wordt vermoed dat hij of zij een misdrijf heeft gepleegd, blijft gewoon legaal en in de praktijk eigenlijk ook altijd uitvoerbaar.

Maar de inmiddels staande praktijk in de VS, waarbij wetshandhavers gewoon om de locatiegegevens van iedereen die zich gedurende een bepaalde periode in een bepaald gebied bevond vroegen, zelfs als er nog geen verdachte bekend was, is niet meer mogelijk. Want daarbij kon jij dus ook vallen als je bijvoorbeeld toevallig langskwam, louter en alleen omdat je daar op dat moment met een smartphone was.